Ciasto drożdżowe przerażało mnie od zawsze. W domu nie może być za zimno, bo nie urośnie. Nie można zaglądać, bo opadnie. Mleko nie może być gorące, bo drożdże się sparzą i nie wyrosną. Problem polega na tym, że to jedno z moich ulubionych. W końcu trafiłam na fantastyczny przepis, chociaż muszę przyznać, że to zdjęcie mnie skusiło. Nie dość, że ciasto drożdżowe, to jeszcze z dżemem. Wszystko, co pokazuje Iza jest warte uwagi.
Przepis:
W rondelku podgrzać 300 g mleka z 60 g cukru. Rozpuścić w tym mleku 50 g masła i 20 g świeżych drożdży, odstawić na chwilę. Uwaga, mleko nie może być gorące. Do dużej miski wsypać 550 g mąki i 2 łyżeczki soli. Dodać mleko z pozostałymi składnikami i wyrobić ciasto. Przykryć je ściereczką i odstawić na godzinę w ciepłe miejsce. Po tym czasie ponownie chwilę wyrobić ciasto, podzielić je na 4 równe części. Każdą część rozwałkować na prostokąt o długości formy do babki. Posmarować ciasto dżemem, zwinąć w roladkę wzdłuż dłuższego boku. Powstaną 4 roladki. Każdą naciąć wzdłuż, ostrym nożem. Skręcić ze sobą po 2 roladki tak by powstały 2 chałki. Każdą włożyć do formy od babki i pozostawić na chwilę. W tym czasie rozgrzać piekarnik, 180 stopni, termoobieg. Przed pieczeniem każdą babkę posmarować roztrzepanym jajkiem. Piec około 40 minut, może ciut dłużej lub krócej, w zależności od piekarnika. Wystudzić i polukrować.
Po pierwsze zdziwił mnie brak jajek. Ciasto drożdżowe mojej babci jest zawsze wręcz żółte. Później dowiedziałam się, że to różnica między chałką a zwykłym drożdżowym. Po drugie cały czas bałam się, że coś nie urośnie. Postanowiłam zaryzykować i oto efekty pierwszej próby:
Postanowiłam dokładnie trzymać się przepisu i też użyłam dżemu brzoskwiniowego, chałki wyszły dość słodkie. Nie miałam keksówek, więc chałki się rozlały i nie urosły wzwyż tylko wszerz, ale były przepyszne. Jeszcze tego samego dnia zdecydowałam, że rano podejmę kolejną próbę. Mądrzejsza o dwie nowe blaszki, zrobiłam dwie nowe chałki z dżemem porzeczkowym. Uważam, że to lepsza wersja, bo kwaskowate porzeczki dobrze przełamują słodycz samego ciasta i lukru. No i kolejne wyglądały już dużo lepiej.
Lukier zrobiłam z klasycznego przepisu: woda i cukier puder w proporcjach mniej więcej dwie łyżki wody na szklankę cukru.
Nie mogę doczekać się kolejnych wypieków i częstowania nimi kolejnych osób. Mam nadzieję. że nastąpi to już niedługo.
Komentarze
Prześlij komentarz